*****به زودی در این مکان پست بله برون احداث می گردد*****

خسته ام

از این همه جبرها و احتمال ها

از قضایای ناراحت کننده بشر

از تناقض بیان پدر که

کنار شومینه در خیال خود خفته  و رنج بی سوادی کودکش را به پول می فروشد

 و تنها دود زغال و تریاک را از کوره دهانش هدیه پنجره می کند

و مادری که

شعر نو را محکوم به بی توازنی می کند

تا مبادا قفل سلول های خاکستری افکارش گشوده شود

حال آنکه

در محبتش هیچ قافیه و ردیفی نیست...

و من خسته ام

از عشق های امروزی

که دامنگیر اعتبار ساغر و می گشته

و آنها را ذره ذره

در زندان هوس های خیابانی

به پای چوبه دار می کشد

و زباله های افکاری که هیچ وقت ساعت نه را درک نکرد...

و خسته ام

از دیدن چهرها های رنگ پریده ی دختران ِ ثانیه های ِ انتظار

و نگاه تمسخر آمیز عشق های کوتاه

بر تن شبزده و آلوده به زخم تحمل های طولانی

کاش می توانستم صاف بنویسم

کاش می توانستم صاف بخوانم

افسوس که دندان بغض های همیشگی

گلویم را می فشارد...

پ.ن:اگر خوب بود ،با یادش زندگی کن.در سکوت!اگر بد بود فراموشش کن.یک زندگی جدید شروع کن...قرن ها نالیدن به کجا انجامید؟؟

پ.ن 2: سخن من نه از درد ایشان بود،خود از دردی بود که ایشانند!

پ.ن3:ا ینجا...در پرت ترین گوشه شب ،یادی غمگین و سبک پر می زند...

پیش تر ها نمی دانستم که روزنامه نگار ،می تواند همانی باشد که در خیابان از کنارت رد می شود ...نگاه می کند...در همین نزدیکی،روزی دارد و روزگاری...گاهی فقط آنها را در حوادث می خواندم ،گاهی هم در سبزی فروشی ها!نمی دانستم شرق کجاست و ایران،سرای ما!تا آن شب...شبی که همه چیز در شرقی ها خلاصه شد و فهمیدم عشق است خبرنگاری را!(بخوان،عشق است *خبرنگاری* را)...فهمیدم چگونه بخوانمشان تا اینکه تمام روزنامه های صبح تعطیل شدند و تمام حادثه من ،شرق!

دستم قلم شد و نوشت،اعتماد ملی...خواند ،ورود ممنوع...ایران...تهران، ۱۳۸۴.

به اجبار زمانه در واژه ها گم شدم تا پیدا کنم آن همه غلط املایی که در دوستت دارم ها ،نوشتم و ناخوانا بود...تصحیح کردم تمام (تو )ها را به (شما)!

پیدایش کردم...خواندیم هم را اما چه دیر شده بود خرداد ماهمان!خبرنگاری شهریور نداشت.تک ماده هم!یک ماده داشت ،آن هم نر بود! دیر ،دیر است .حتی برای من و شما دوست عزیزی که دیگر حق نداشتیم به اندازه (ما) هم شده ،با هم باشم...

تابستان بود و خیابان و کافه های تلخ بی ترانه.هر جا که می رفتیم دو راهی بود!!..من بودم و احساسم که میان دستهای پس زده و پاهای پیش کشیده ات بالغ شد و تو بودی که دود می کردی به هوای قلیان ،تمام زندگیت را ...در قالب اقدام قانونی!

راه رفتیم و راه رفتیم و راه رفتیم ...پیدا کردیم شرم شرقی گم شده را و پایمان که قلم  شد و نوشت ...بازگردیم!!..

هر یک با تنهایی دودیگر بازگشتیم ...تو را نمی دانم ولی من آنقدر راه رفتم و بازگشتم و بازگشتم تا امروز رسیدم به:

                            روزت مبارک

آدم ها در سه حالت ناراضی و ناراحتند

الان هیچ یک از این سه حالت را یادم نیست

پس کلی خوشحال می باشم!!..

پ.ن:کنسرت ؛(روز خوب تابستان )با تکنوازی آهنگ عشق من ،آن هم یک دستی!!..

شهرزاد من ،

گاه بودن سخت ترین کار است،گاه فهماندن اینکه هستی یک عمر زمان می خواهد،گاه اینکه بدانی من تمام احساسم را خرج نگاه تو کردم،سایه ای در پس تمام قصه هایت بودم ،هزار و یک شب با شکفتن لبهایت خندیدم و با باریدن چشم هایت باریدم...اینکه بدانی من پای تمام قصه ها را به شبهایت گشودم  تا بفهمی احساس چیست ،اینکه بدانی من با شب بیداری هایم چگونه به شوق آمدنت صبوری کردم و همه ی نیامدن هایت پای بی وفایی جاده ها گذاشتم ...اینکه بدانی چگونه من عاشقتم تا بیاموزی چگونه عاشق باشی ،می دانم،یک عمر طول می کشد ...

شهرزاد من ،

چه می دانم این عشق تو را بزرگ خواهد کرد،تو بالغ خواهی شد،تو خواهی فهمید شوق،احساس،گذشت،نه دادنی ست و نه گرفتنی...تو خواهی آموخت چگونه دوست داشته باشی و چگونه دوست داشته شوی حتی اگر سهم من از عشق تو فقط ایستگاه های جهان باشد...

شهرزاد من تلخ است گفتنش

اما نباید به نام زندگی بر سر قارچ ها کلاه می گذاشتیم و گویی باید باور کنیم که با وفاترین جفت های عالم ،کفش های آدمند...

بگو چگونه رهایی تو ،تنهایی من شد ،بگو چگونه فراموش کردی هزار و یک شب بی تابی ها و قصه چشم ها و لبخند ها مان را؟

و من افشای آخرین رازم را از تو می خواهم

بگو قلاب ها علامت کدام سوالند که پاسخشان ماهیان خنگ می شود؟؟!!...

-این آخرین عجز سلطان در عشق شهرزاد بود ...

پ.ن:دیشب که خدا به خوابم آمد آنقدر در آغوشش گریستم که تمام حافظه ام پاک شد...