كامرون:جاســــــــوس!!...

نیل پری:عاشق بازیگری،خواسته پدرش این بود كه یا حقوق بخواند یا پزشك شود .بعد از بازی كردن در نقش (پاك) كه دور از چشم پدرش اون رو پذیرفت ولی در شب اجرا به طور ناگهانی پدرش وارد سالن شد و اون رو به خانه برد و سخت از این كار منع و تنبیه كرد،نیل خودش را كشــــت...

آقای كیتینگ:معلم درس ادبیات انگلیسی،شاعر،بنیانگذار اصلی انجمن!او بچه ها را به باور داشتن و پرواز رویاهاشان تشویق می كرد .آنها را به بالا رفتن از نیمكت هاشان وا می داشت تا در همین جای كم حتی سركلاس حتی به چیزهای معمول و عادی همیشگی نگاهشان را تغییر دهد!و سرانجام با تهمتی كه آقای نولان به او روا داشت مبنی بر اینكه قوانین مدرسه را زیر پا گذاشته و بچه ها را منحرف نموده و عامل قتل نیل پری گشته برای همیشه از تدریس كردن محروم شد!!...

چارلی دالتون:سردسته انجمن شاعران مرده،زمانی كه برای مهمانی به منزل دوست خانوادگیشون آقای دنبری رفت عاشق دختر اون شد !ولی دختر در پی كس دیگری بود و در آخر به دلیل فعالیت در این انجمن و سرپیچی از قوانین،اخراجــــــــــی...

تاد اندرسن:هم اتاقی نیل ،كسی كه صحت حرفهای نولان(مدیر مدرسه)و كامرون را مبنی بر اینكه آقای كیتینگ عامل كشته شدن نیل شده را امضاء نكرد و در آخر سركلاس در برابر نولان اعتراض و به ناخدا(آقای كیتینگ) گفت كه نولان بچه ها را مجبور به امضاء كردن آن برگه كرده و با بالا رفتن از نیمكت و واداشتن بچه ها به این كار (هنگام رفتن آقای كیتینگ از مدرسه) با خواندن اشعار او فهماند كه به حرفهایش ارج می نهند.

پیتس:یكی از اعضا خنثی

شعار واحد این انجمن بود:كار په دیم (دم را غنیمت شمار) بود و همیشه سرِ آن داشتند كه آگاهانه زندگی كنند:

من به جنگل رفتم چون سر آن داشتم كه آگاهانه زندگی كنم

من بر آن شدمن كه ژرف بزیم و تمامی جوهر ِ حیات را بمكم!

هر آنچه در زندگی نبود ریشه كن كنم؛

تا آندم كه مرگ به سراغم می آید،

چنین نپندارم كه نزیسته ام

پ.ن۱:امروز داشتم دفتر خلاصه هامو جا به جا می كردم كه یهو چشم به كتاب انجمن شاعران مرده خورد،گفتم شاید گفتن خلاصه داستان و دعوت به خوندنش توو اینجا خالی از لطف نباشه.حالا من چیز زیادی نگفتم ...فقط چیزایی كه یادم بود نوشتم.

پ.ن۲:منو فائزه و سارا توو مدرسه هر كدوم به ترتیب تاد اندرسن(چون اولش غریب و دیر جوش بود ولی بعدش چه كررررد!!:دی)نیل پری (یهو میزد به سرش!!:دی) و چارلی دالتون (اكثرا مشوق و سردسته امور)

پ.ن۳:واااای یادش بخییییر ...چهارشنبه ها از ۱۱ تا ۲ كه بیكار بودیم كجاها كه نرفتیم...از تئاتر تا مدرسه دوران دبستان و راهنماییمون ...آقای مراد خانی و شعراشون ...من دلم مدرسه میخوااااد

پ.ن۴:كار په دیم

پ.ن۵:نداریم...

سكوت
سرشار از سخنان ناگفته است
از حركات ناكرده
اعتراف به عشق های نهان
و شگفتی های بر زبان نیامده.

در این سكوت
حقیقت ما نهفته است
حقیقت تو
و من

می نویسم خنده

تو بخوان هق هق تنهایی باد 

می نویسم اکنون 

تو بگو خاطره هامان همگی رفته ز یاد

می نویسم پارو 

تو به رؤیای کلاغ انگیز دریا منگر 

می نویسم بابا

می نویسم حجله

می نویسم باران

می نویسم خسته

تو بخوان هضم علف

 به سه خنده اندود

می نویسم سرما 

برف بازی در باد

مشعل سرخ و کبودی، فریاد

یک خیابان به سکوت

 تو بخوان ده ماهه 

شره پر سکنات یک سوت

تو بخوان آب، عبوری بی شک

تق تق افتادن شکر در فک

بعد از این ضربه ی هجده زده اش بر ناقوس

در حراج ناموس

می نویسم صادق 

غربت صد سالگی در کوری

پای رفته پا به پای دوری

عنکبوت پاره

پادشاه پری بیچاره

در ظهیرالدوله

بار غم، قبرستان

تو بخوان یک سیگار

تو بخوان او آمد

می نویسم از تو

تو بخوان یک بوسه

 ازدواج سرخوشان خفت

می نویسم اسمم 

آدمم یا حوا

پشت محزون دعا./..

....

پ.ن۱:

من یک گرامافون قدیمی هستم و او یک آهنگ غمانگیز خاطره ساز. صفحه خط افتاده است، یک قسمت از آهنگ را مدام دوبارهخوانی میکنم...

پ.ن۲:

وقتی که از تو حرف میزنم همه فعل هایم ماضی هستند حتی ماضی بعید ... کمی نزدیکتر بنشین دلم برای یک حال ساده تنگ شده است...