شاید در زندگی برای هر کدام از ما موقعیت های
فراوانی پیش آمده باشد که ازآن به سعادت ، خوشی و لذت یاد می کنیم و حتی
خاطرات آن لحظه ها برایمان شادی آور و دوست داشتنی است اما در دفتر
خاطراتم و در حافظه ذهنی واحساسی ام هیچ لذت، سرخوشی برایم بالاتر از
یادآوری این حقیقت نیست که خدای من زنده است

...

...

...

Do you know what it feels like loving someone that’s in a rush to throw you away...

حرف بی ربط:اتفاقی دیدمش ...می گفت صادق بنیانگذار اسپا* هستش!تازه صادرات و واردات ایدز هم داره به همه نقاط جهان!!!می گفت چی از این بهتر که به کشورش خدمت کنه صادق ایدزی؟!!!به من گفت: سرباز من میرم تو هم با پوشش مناسب با این انسان رفتار کن حتی اگه تونستی دوش الکل بگیر!!!

اون رفت و منم نگاهم خیره به راهش...

اسپا:ایدز صد در صد پارانوما ایران

سفید ، خاکستری ، آبی

این رنگ من است.

بودن، خود فضیلتی بزرگ است

بودنی رها از رنگ های زمینه، رها از پیچیدگی ها،رها از بازی ها!

می خواهم باشم ، همانگونه که هستم ، در کنار تو!

بیرون بازی،بیرون هیاهو،بیرون گمگشتگی!

زندگی را دور نزنیم...

بودن نیازی به این همه بازی ندارد!

صمیمیت و مهربانی،دوستی،عاشقی

بدون بازی هم پیش خواهد آمد

بازی ها را رها کنیم

زندگی خود در پیش روی ماست...

پ.ن1: تنها برنامه اجتماعی منحصر به فرد،فوق العاده و بی نظیری که تا به حال دیدم "باز هم زندگی "بود که سال 85 از شبکه چهار پخش می شد با اجرای دلنشین و تماشاگر پسند آقای بیرنگ. موسیقی متن و پایانی بکری که داشت...وااای خدای من فکر می کنم  اگر ده باره هم پخش بشه بازم مخاطب خودش رو داره (ستاد تبلیغاتی بیرنگ!!!)

پ.ن2:شعر هایی که آخر برنامه آقای بیرنگ می خوند بیشتر اوقات سعی می کردم یا ضبط کنم یا یادداشتشون کنم. این شعر هم آخر برنامه ای بود که موضوعش خانواده و اتفاقاتی بود که گاها توی هر خانواده ای پیش می اومد و عده ای از دانشجو ها جمع شده بودن و اونها رو به صورت نمایش بازی می کردن و آقای دکتر در مورد ریشه و ÷یامدهای هر کدوم و عکس العملی که باید نسبت به اونها نشون بدیم توضیح می دادن.

یادمه یه روز عصر جمعه بود و من طبق معمول داشتم تکرار این برنامه رو نگاه می کردم. موضوع برنامه آشپزی بود و مهمان خیلی خوبی هم داشتن.میان برنامه یه گشت و گذار توو دربند و پرس و جو درباره تاریخچه دیزی بود. مامان و بنفشه اول اصرار داشتن که من کانال رو عوض کنم ولی اینقدر این برنامه جذاب شد که آخرش مامان رفت بیرون و با دیزی برگشت خونه!!!

پ.ن3:سال نو با تاخیر مبـــــــــــــــــــــارک

پ.ن4:شادزی...

انجمن شاعران مرده عنوان كتابیه از ن.ه كلادین بام و ترجمه حمید خادم

یادمه پارسال همین موقع ها بود كه فیلمشو از سینما ماوراء دیدم و فردای همون روز با شوق و ذوق زیاد رفتم واسه سارا و فائزه تعریف كردم كه یه فیلم سینمایی دیشب دیدم اسمش این بود كه رابین ویلیامز هم تووش بازی می كرد و كارگردانشم پیتر ویر بود كه سال ۱۹۸۹ ساختتش.داستان یه سری دانش آموزه كه توو مدرسه شبانه روزی خصوصی ولتون(كه بچه ها بهش می گفتن هلتون!) در ایالت ورمانت درس می خونن.به تازگی یه معلم وارد مدرسه شده به اسم آقای كیتینگ كه ادبیات انگلیسی رو تدریس می كنه(كه بعد ها ما به خاطر علاقه زیادمون به آقای مرادخانی دبیر درس ادبیاتمون اسم آقای كیتینگ رو روشون گذاشتیم)

روز اول مدرسه هاست و دانش آموزان همگی در سالن اجتماعات جمع شدن تا با اركان چهارگانه مدرسه آشنا بشن:

سنت!افتخار!انضباط!سرافرازی.

این تعریف ها رو راهر یك از دانش آموزان به دستور و خواسته مدیر می گفتند:

سنت چیست؟عشق به مدرسه و كشور و خانواده. سنت ما در ولتون این است كه بهترین باشیم.

(كامرون یكی دیگر از دانش آموزان)

ـ جرج هاپكینز افتخار چیست؟

ـ افتخار در متانت و عمل به وظیفه است

ـ ناكس اورستریت انضباط چیست؟

ـ انضباط ،حرمت نهادن به والدین،آموزگاران و مدیر است.انضباط از درون سرچشمه می گیرد!

ـ نیل پری سرافرازی؟

ـ سرافرازی نتیجه كار مداوم است .سرافرازی پیروزی است.چه در مدرسه،چه در هر جای دیگر!

در واقع بعد از این صحنه بقیه داستان رو چند نفر از دانش آموزان علاقمند به آقای كیتینگ (انجمن شاعران مرده) هدایت می كنند.قسمت جالب فیلم از جایی شروع میشه كه این چند نفر وقتی مشغول تنظیم آرشیو اسناد مدرسه هستند متوجه میشن كه آقای كیتینگ قبلا در این مدرسه تحصیل می كرده:

 كیتینگ:شاعرـ بنیانگذار و عضو انجمن شاعران مرده!!!

و وقتی بچه ها كنجكاو میشن تا بدونن این انجمن چی بوده و چه فعالیتی انجام میده آقای كیتینگ براشون توضیح میده كه عده ای از دوستانش كه در زمان تحصیل اون به ادبیات علاقه داشتن اما اجازه و توانایی نشون دادنشو نداشتن شبها به غاری كه در اون طرف جنگل رو به مدرسه هستش جمع می شدن و شعر ها و داستان های خودشونو می خوندن و نقد می كردن!

به این ترتیب بار دیگه انجمن شاعران مرده به خواست اونها تشكیل میشه كه اعضا اون:

سلام

خیلی وقته كه نیومدم اینجا

خیلی چیزارو ننوشتم

اصلا مثل قبلنا نیستم.به هیچ كسم سرنزدم شایدم خیلیا فراموشم كرده باشن ولی خب عیبی نداره سعی می كنم دوباره از اول شروع كنم.اوضاع خوبی نداشتم .از آنچه بودم و گذشت فقط یه اسم ازم باقی مونده بی هویت...

خب فكر می كنمن دیگه وقتشه یه سری تغییرات اساسی به اینجا بدم و از این سوت و كوری و روزنامه باطله بودن در بیاد.همچین خونه تكونیییی:دی نوشته های خودم همه تلنبار شده رو هم با كلی حرفای گفتنی و داستان هام.حتما میام و واسه همه میگم

امروزم كه جمعه ست .ایشاالله كه به همه خوش بگذره

منم خوشحالم دیگه یكی از بهترین دوستامم حالش خوبه خداروشكر

خلاصه كه اومدم بگم برگشتم دیگهههههه (خواهش میشه خواهش میشه می دونم خیلی خوشحالید)

از همگی ممنون توو این مدت حالا زیاد و كم هر كی اومد و نیومد.

.

.

.

آدینه همگی خوش

شادزی...